پیدایش معماری به دوران پیش از تاریخ و زمانی بازمیگردد که انسان برای محافظت از خود در برابر عوامل طبیعی، حیوانات وحشی و تغییرات آبوهوایی، به ساخت سرپناه روی آورد. در ابتدا، انسان از غارهای طبیعی بهعنوان محل سکونت استفاده میکرد، اما با افزایش دانش و تجربه، به ساخت پناهگاههایی از مصالحی مانند سنگ، چوب، شاخه درختان، نی و گل پرداخت. این سرپناههای اولیه، ساده و متناسب با نیازهای اولیه زندگی بودند.
با شکلگیری جوامع انسانی و گسترش کشاورزی، سکونتگاههای دائمی به وجود آمدند و معماری نیز بهتدریج از یک فعالیت صرفاً کاربردی به هنری سازمانیافته تبدیل شد. انسان علاوه بر تأمین امنیت و آسایش، به زیبایی، نظم و تناسب در ساخت بناها نیز توجه نشان داد. در نتیجه، معماری به ابزاری برای بیان فرهنگ، باورهای مذهبی، شرایط اقلیمی و شیوه زندگی هر جامعه تبدیل شد. از این رو، پیدایش معماری را میتوان نقطه آغاز تحول تمدنهای بشری و یکی از مهمترین دستاوردهای انسان در مسیر توسعه و پیشرفت دانست.